Nadat zaterdag 17 december de helft van de spelers van JO6 hun eerste wedstrijden hadden
gespeeld, was het zaterdag 7 januari de beurt aan de andere helft. Zoals jullie in het vorige verslag
hebben kunnen lezen, was zaterdag 17 december een onvergetelijke dag voor de jongens en meisjes.
Of zoals een beroemd filosoof al ooit zei: “Things end but memories last forever”.

Vanuit de spelersgroep

Dat de jeugd steeds mondiger wordt werd in de kerstvakantie erg duidelijk. Vanuit de spelersgroep
kwam naar voren dat ze niet erg tevreden waren met de tactiek van zaterdag 17 december. Volgens
de spelersgroep vielen er teveel gaten tussen verdediging en middenveld. En bovendien waren de
half spaces matig bezet, waardoor knijpen steeds moeilijker werd en het eigenlijk op gegenpressing
aankwam. Het verzoek van de spelersgroep was dan ook om zaterdag 7 januari met twee andere
trainers aan te treden. En zo geschiedde. Jordy, Michiel, Ynte, Tygo, Gijs, Twan en Milas waren klaar
voor de eerste wedstrijdjes van hun leven.

Tactiek

De tactiek werd dus helemaal veranderd. In de pittige wedstrijdbespreking werd dit met alle
mogelijke technische hulpmiddelen uitgelegd. Om het even in lekentaal te vertalen: waar de bal is,
zijn jullie en de bal moet in dat ene doel en niet in die andere. De spelers knikten en gingen met
opgestroopte mouwen de eerste wedstrijd in, waarin SVV ’04 de tegenstander was. Dat de trainers
een juiste snaar hadden geraakt bij de spelers was wel duidelijk. De spits van SVV bleek tijdens het
douchen nog in de zak van Twan te zitten, de verdediger van SVV ligt nu nog duizelig op bed van alle
passeerbewegingen en afleidende radslagen van Tygo en de keeper van SVV kan niet meer aan een
bal denken zonder aan een raketinslag te denken door de schoten van Jordy. Conclusie: de eerste 3
punten waren binnen voor SJO Dalen-DSC.

De overige wedstrijden

In de tweede wedstrijd stond meteen de derby tegen FC Coevorden op het programma. Bij een 1-0
achterstand had Milas heel goed in de gaten dat je niet bij je tweede wedstrijd ooit van een ploeg uit
Coevorden gaat verliezen (ook niet bij de 3e, 4e, 5e, 6e etc. overigens). Eindstand 1-1. Ietwat arrogant
begon Dalen aan de derde wedstrijd. Grote fout van de trainers om de tactiek niet weer te herhalen.
Want “bal wel in het ene doel en niet in die andere” was even uit de hoofden verdwenen. Of er was
niet goed uitgelegd wat nou het goede en wat het foute doel was. Want een 2-1 nederlaag met twee
eigen goals was de einduitslag. Al was er behoorlijk wat uitleg nodig dat een eigen doelpunt helaas
ook telt. Dan de laatste wedstrijd tegen het andere team van FC Coevorden maar winnend afsluiten.
Nou, Dalen hoeft zich de komende jaren geen zorgen te maken, want het derby-gevoel kwam
meteen weer naar voren. Onder de bezielende leiding van aanvoerder Gijs (ook wel de Kökcu van
Zuidoost Drenthe genoemd) werd FC Coevorden van het kastje naar de muur gespeeld. Michiel
speelde de spelers voorbij alsof ze er niet stonden. En de steekballen van Ynte waren van een
wiskundige precisie waar Pythagoras jaloers op zou zijn. Een mooie 2-0 overwinning was een mooi
einde van de ochtend.

Staande ovatie

Na de laatste wedstrijd kregen de spelers een staande ovatie van het in grote getalen aanwezige
publiek. Minutenlang werden de spelers toegezongen. Naar verluidt zijn de volleybalwedstrijden ‘s
middags een uur later begonnen, omdat de toeschouwers niet wilden stoppen met zingen. Of zoals
een zeer bekende vrijwilliger van Dalen zei: “En ik maar denken dat de sfeer met Protos Weering al
top was.”. Maar het allerbelangrijkst was natuurlijk, net als drie weken geleden, dat de spelers enorm
veel plezier hebben gehad. Met een enorme smile gingen ze richting huis.

De komende maandagen traint JO6 (en dan gewoon lekker met zijn allen) nog in de zaal om over een paar weken weer naar buiten te gaan om op de donderdag te trainen. Maar eerst genieten van deze mooie ochtend!