Zelfs in de sport waarin alles al een keer geschreven is, gebeuren soms nog onbeschrijflijke dingen. Terwijl trainers denken dat ze met tactische indoctrinatie het toeval geheel uit kunnen sluiten, bleek zaterdag 17 december maar weer eens dat tegen ware genieën geen strijdplan is te maken. Dat sommige dingen groter zijn dan wijzelf en de sport. Dat je als aanschouwer het gevoel bekruipt dat je meekijkt over Rembrandts schouder, terwijl hij achteloos zijn laatste penseelstreken aan de Nachtwacht toevertrouwt.

JO-6
Ik heb het, uiteraard, over het JO6-toernooi dat op 17 december plaatsvond in sporthal De Swanenburg in Coevorden. Een toernooi dat qua aandacht ondersneeuwde ten opzichte van zijn evenknie in Doha, want geen politieke statements, OneLove banden, infantiele Infantino’s of verongelijkte coaches, maar dat qua schouwspel minstens zo aantrekkelijk is geweest. En een stuk dichterbij bovendien.

Formidabele inzet
Het selectieproces in aanloop naar het toernooi liep verrassend overzichtelijk: zo werd er zonder keepers gespeeld en konden ook wij Jesper Cillessen thuis laten. Daarnaast mochten de teams zelf kiezen met hoeveel spelers ze aantraden, waardoor de trainers dus geen harde keuzes hoefden te maken wat betreft de selectie. De eerste wedstrijd was tegen Raptim, waarvan we na een uitgebreide analyse wisten dat er kansen lagen om via underlapping in de half spaces te komen. We kozen daarom voor een tactiek waarbij alle spelers zo snel mogelijk en met zoveel mogelijk naar de bal moesten rennen, zonder enig oog voor restverdediging, maar met een vergrote kans op chaos. Raptim hanteerde een identieke tactiek, wat de spelvreugde en het schouwspel ten goede kwam, maar het resultaat uiteindelijk in ons nadeel beslechtte: een 1-0 nederlaag ondanks formidabele inzet van Twan, Jorn, Joep, Tess, Mees, Fien en Pepijn.

Media
In het interview na de wedstrijd met de lokale media lieten de trainers weten dat het in elk geval niet aan hen had gelegen: “Dit was gewoon een uitstekende wedstrijd van onze kant, ik heb heel veel aanknopingspunten gezien. Een slechte tactiek? Dat is echt zo’n vraag die alleen jij zou kunnen stellen. Wil jij nou verslag leggen of onrust stoken? Jij noemt je journalist? Je loopt hier gewoon met je eigen domheid te koop. Weet je wat, ik ben er klaar mee. Tabee.” Waarna de trainers (ook namens de spelers) besloten de media voortaan niet meer te woord te staan.

Totale Kind Principe
Omdat ook de tweede en derde wedstrijd verloren gingen, was de druk immens op wedstrijd vier. Als onderdeel van het Totale Kind Principe besloten de trainers daarom even de druk van de ketel te halen en gezamenlijk een glaasje ranja te drinken, waarbij nog eenmaal de centrale tactiek werd besproken: zo snel mogelijk en met zoveel mogelijk kinderen naar de bal om daar een overtalsituatie te creëren.

Overtalsituatie
De vierde wedstijd ging van start en Dalen creëerde al gauw de gewenste overtalsituatie. Dat had niet zozeer te maken met het uitvoeren van de tactiek, maar vooral met het feit dat bij SVV 1 speler langdurig naar het toilet moest, 1 speler zich in het veld had vergist en bij het andere team van SVV was aangesloten en 1 speler op zijn Romario’s een beetje moe was en besloten had languit op de bank te gaan liggen. Dalen drukte dit numerieke overwicht weliswaar uit in veel balbezit en grote kansen, maar stuitte continu op de handen van de keeper van SVV. Wat inderdaad vreemd was, want we speelden zonder keepers, maar zo ziet u maar weer dat voetbal een onvoorspelbaar spelletje blijft.

Opgeheven hoofd
Kent u dat verhaal van die ene voetbalwet? Nou, die ging dus ook nu weer op. De eerste de beste tegenaanval van SVV resulteerde in de 1-0, waarna vlak voor het einde zelfs nog de 2-0 viel. Maar toch een wedstrijd waar we met opgeheven hoofd op terug kunnen kijken, ondanks dat we geen optimaal gebruik hebben gemaakt van de drie-man-meersituatie.

Dikke 10
Het eindsignaal van die wedstrijd betekende ook het einde van een eerste herinnering. De spelers waren terecht extatisch, net als het publiek, want ondanks de resultaten was het een toernooi dat eeuwig in de gedachten van allen daar aanwezig zal verblijven. En Tess, Mees, Jorn, Twan, Fien, Joep en Pepijn werden door de geboycotte media allen meer dan terecht beoordeeld met een dikke 10.